Çocuklar hayatımdaki en acı haberi ( en azından şimdiye kadarki en acı haberi ) asteğmenlik eğitimi için gittiğim Tuzla' da ankesörlü telefonla aldım. Arayan annemdi. Sesi çok ciddiydi.
Dünyada en sevdiğim insanın, en çok sahiplendiğim insanı artık göremeyeceğimi söyledi. Boğazım düğümlendi. Köpekler gibi ağladım ama acısı geçmedi. Her evimize geldiğinde kapıyı anahtarla tıklatan, me-me-da-liii diye seslenen, çocukluğum, beni çekip çeviren insan gitmişti. Artık piç gibi kalmıştım ortalıkta. Çocukken anneee diye bildiğim, seslendiğim, gezmeyi seven nene deyinca küsen yaşam dolu insan gitmişti..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder