Tuzla'daki evden uzak günlerin ardından kıbrısa dönmüştük. artık asteğmen olma amacım gerçekleşecek diye mutluydum. askerlik süresince her akşam5'de evde olacaktım. düşeceğimiz yerleri belirlemek için kura çekilecek gün gelmişti. daha önce de size anlattığım gibi tuzla'da hayatımın en üzüntülü anını yaşamış, şansızlıkların da peşimi bırakmadığı 1 dönem geçirmiştim. bunun sonucunda tuzlada kıbrıslı asteğmenler arasında sonuncu olmuştum. ama herkes gibi bende sona güzel yerler kalacak klişesinin gerçekleşmesini bekliyordum.
hayatımda o zamana kadar etkilendiğim 2 kız gerçekleşmesi zor 1 ihtimalle yaklaşık yüzde 5 bir ihtimalle sınav ayni puanı yapıp lojman arkadaşı oluyor, böylece çizmeli kedi ardından buzdolabını da resmen de olmasa kaybetmiş oluyordum. artık herşey gibi ona da uzaklaşacaktım yine. demiştim ya size ben ayrılıkların vazgeçilemeyen, buna üzülen ama bu melankoliyle zevk alan 1 adamım...
bu kadar şanssızlık olamaz, bir yerden sonra şansım dönecek dedim
ama ne yazıkki en sona 21 yerden sadece akşam 5'de evde olamaycağım yer olan erenköy çıkmıştı.
Kıbrısın bu en ilginç, en garip yeri benim için tam bir kapalı kutuydu. ben ve ailem için gene zor 1 dönem başlayacak gibiydi.
Ve bana inanın çocuklar ki :
çok eski bir land roverda giderken, eski evler, mağaralar, evrimleşmemiş örümcekler, guzucuk gibi tavşanlar, beyaz baykuşlar, silah kılıfı yeyen fareler, agaçkakanlar geçerken yanımızdan
zamanlar arası yolculuk gibiydi aslında burda bu kadar sabit kalmak
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder